Saluton el Tajlando!

Hieraŭ mi iris al Japanio per aviadilo, post iom da tempo por viziti lokojn mi revenis hejmen per iu magia povo — tuj perdiĝis, kaj aperis en la hejmo. Tamen mi timas, ke la aŭtoritatoj monpunos kaj malpermesos min denove iri al Japanio, ĉar mi revenis sen registri la pasporton por revena fojo. Ho, nun mi estas trankvila, ĉar ĉio estis nur en sonĝo.  MI verkis ĝin en la 22-a de julio, 2019.

Hieraŭ mi renkontis unu virinon. Tiam estis frua vespero ĉe marbordo ŝi staris apud strato, verŝajne atendis iun. Fakte, verdire, ŝi estis tre artisme ĉarma, mi eĉ ne povas klarigi detale. Ŝi estis kun mezlonga nigra hararo, vestis sin per blanka senmanika bluzo. Tiam mi nur promenis eĉ marbordo trapasante ŝin, mi rigardis ŝian vizaĝon, ankaŭ ŝi rigardis mian vizaĝon,  kaj ŝi silente ridetis al mi. Mi ĉesis kaj mia vizaĝo iom ruĝiĝis, sed mi nenion diris al ŝi, eĉ saluton. Tuj poste ŝi ekprenis rubaĵojn, kiuj estis plastaj saketoj, kiujn ŝajne oni senzorge lasis apud la strato. Ankaŭ mi ekprenis la rubaĵojn kiel ŝi. Finfine, mi kaj ŝi sukcesis preni ĉiujn rubaĵojn. Mi ekdemandis pri ŝia nomo. Ŝi diris, ke ŝi nomiĝas Lin. Mi opiniis, ke tia nomo estas iom stranga por virino, sed tio ne vere gravas. Kaj ŝi demandis al mi. "Ĉu ni povus renkontiĝi ankoraŭfoje?" Mi diris: "Jes, povas, povas. Je 17:00, ĉu ne?"  Ŝi respondis: "Estas tro frue. 18:00 estus pli bone?...

Keaŭ, la ĉevalvizaĝa virino (แก้วหน้าม้า) Antaŭlonge estis la urbo Mithila ragata de la reĝo Phuŭadon kaj la reĝino Nantha. Ili havis princon Pinthong. La urbo bone prosperis. Temas pri Keaŭ, la ĉevalvizaĝa virino. Ŝi estis vilaĝanino de la urbo. Ŝia nomo devenis kun la fakto, ke sia patrino sonĝis, ke la anĝelo donis al ŝi la juvelon, kiu estas “Keaŭ” (Fakte, devas esti "Keaw" laŭ transliterumo de la vorto "แก้ว" en la taja lingvo, tamen pro mia arbitra Esperantigo, do Keaŭ). Sed kiam ŝi naskiĝis, ŝia vizaĝo estis kiel ĉevalo. La vilaĝanoj nomis ŝin Keaŭ, la Ĉevalvizaĝa Virino. Kaj ŝi estis preskaŭ samjaraĝa kun la princo Pinthong. La princo Pinthong havis anticipan povon pri okazontaj ventoj kaj pluvoj. Kaj li estis tre bela, tial la urbanoj ŝatis lin. Iun tagon, la princo petis permeson iri eksteren de la palaco por ludi kajton. Sed kiam li ludis, la vento estis tre forta. Lia kajto bloviĝis. Liaj soldatoj postkuris la kajton. La kajto falis sur la loko de Keaŭ. ...